داستان‌های دوچرخه

🌿 داستان پروانه و دوچرخه – فصل اول

✍ نویسنده: هادی امانی

بنام خداوندِ بودها و نبودها، تنها خدای عالم از ابتدا تا کنون.

اغلب اتفاقات بزرگ درست در لحظه‌ای رخ می‌دهند که دیگر انتظارشان را نداریم. برای من هم همین‌طور رقم خورد. چهل سال انتظار، آن‌قدر طولانی بود که حتی کوچک‌ترین نشانه‌ها را از دست ندادم. معجزه‌ای به نام اعداد؛ دقت کردید برای برخی عدد یا اعدادی نشانه است؟ برای من هم همین‌طور بود.

نمی‌دانم انگیزه‌ام ترس بود یا امید، اما هرچه بود، مرا به جلو می‌راند؛ شاید از فرار از تنبلی، شاید از ترس ماندن. مهم نبود — فقط می‌خواستم در مسیر باشم، درست یا نادرست. حس کرده بودم که حرکت، هرچقدر هم اشتباه، بهتر از ایستادن است. یک دوچرخه‌سوار تا زمانی حرکت می‌کند که در حال پا زدن باشد؛ تا از رکاب زدن بایستد، خواهد افتاد.

و حالا، بعد از سال‌ها هنوز باور دارم: تا حرکتی نباشد، دستاوردی هم نخواهد بود. از کودکی در جست‌وجوی یک «رویداد بزرگ» بودم. آن‌وقت‌ها هنوز پاهایم کامل به رکاب دوچرخه نمی‌رسید، ولی دستور حرکت می‌داد و می‌گفت هر چه پیش بیاید، خوش آید؛ باید رکاب زد.

در مسیر مدرسه، یا در بیرون حیاط خانه‌ی ییلاقی پدربزرگ، با دوچرخه‌ی کوچک خودم، رؤیاها را با رکاب زدن تمرین می‌کردم. می‌خواستم از آسمان چمدانی پر از پول بگیرم — دقیق‌تر بگویم، دو میلیارد تومان در اسکناس‌های صد دلاری!

نمی‌دانستم چرا آن مبلغ را خواستم، فقط می‌دانستم که باید بخواهم. شاید برای اطمینان از آینده، شاید برای تجربه‌ی حسِ توانستن، یا شاید هم برای اینکه یاد بگیرم خواستن، خودش یک نوع زیستن است.

هر روز صبح، با شوقی کودکانه بیدار می‌شدم؛ نه از ذوق پول، بلکه از هیجان انتظار. در خیال خودم بارها مسیر دریافت پول را تمرین می‌کردم — آیا از آسمان می‌افتد؟ درون گونی است؟ یا شاید چمدانی چرمی با قفل رمزدار؟

به خانه که می‌رسیدم، فکر می‌کردم باید آن را در «بهارخواب» طبقه‌ی سوم پنهان کنم؛ همان اتاقی که برایم مثل خزانه‌ی رؤیاها بود. خواهرها هنوز کوچک بودند، پدرم از وجود چنین پولی بی‌خبر، و مادرم هیچ‌وقت برای جست‌وجو به طبقه‌ی بالا نمی‌رفت. جای امنی بود — مخصوصاً برای پولی که هنوز وجود نداشت.

حتی فکرش را هم کرده بودم که اگر پول را به ریال بدهند، چطور حملش کنم؟ با دوچرخه؟ با گونی؟ یا چمدان روی ترک‌بند؟ خیلی سخت می‌شود با اسکناس‌های یک‌صد یا یک‌هزار تومانی، حجمش زیاد می‌شود! همان اسکناس‌های صد دلاری تا نخورده خوب است… بله!

اگر در ییلاق پول‌ها را دریافت می‌کردم، چطور آن‌ها را تا شهر می‌آوردم؟ تمام این‌ها، در ذهنم، تبدیل به برنامه‌ای دقیق و روزانه شده بود. و هر شب، قبل از خواب، با صدایی آهسته رو به آسمان می‌گفتم:
«امور محترم مالی آسمانی! من دو میلیارد تومان، در اسکناس‌های صد دلاری می‌خواهم. لطفاً برای هماهنگی مبلغ و نحوه‌ی تحویل، با پرسنل مربوطه تماس بگیرید!»
می‌دانستم که خواستن باید رسمی باشد؛ شبیه قرارداد. قراردادی میان من و آسمان، حتی با امضای نانوشته‌ی هر دو طرف.

قسمت دو – رؤیای صد و دوازده خانه

با آن مبلغ، می‌شد صد و دوازده خانه مثل خانه‌ی ما خرید! فکرش مرا به وجد می‌آورد. هر صبح با شوق بیدار می‌شدم، نه از انتظار دریافت پول، بلکه از حس مالکیت بر رؤیایی که فقط من از آن خبر داشتم.

شب‌ها با هیجان به خواب می‌رفتم، گاهی نه برای دیدنِ چمدان پول، بلکه برای تصور اینکه چطور آن را پنهان کنم، یا شاید سرمایه‌گذاری کنم. با خودم می‌گفتم: «نه، خانه نمی‌خرم. فقط یکی، برای پنهان کردن پول‌هایم در بهارخواب اختصاصی‌ام!»

آن روزها نه دوربین بود، نه آلارم، نه دزدگیر؛ فقط خیال من بود و آرزوهایی که با هر رکاب شکل می‌گرفتند.

ماشین؟ عاشق رانندگی بودم. به خودم قول داده بودم وقتی هجده سالم شد، ماشین مورد علاقه‌ام را می‌خرم و اولین مقصدم جاده‌ی چالوس است. نه برای رسیدن به شمال، بلکه برای لذت رفت‌وبرگشت در همان مسیر.

واقعاً نمی‌دانستم چرا آن مبلغ را خواسته بودم. شاید برای رفع نگرانی از آینده، شاید برای خرید کل مغازه‌ی حسین‌آقا، صاحب سوپرمارکت محل، شاید می‌خواستم احساس کنم محدودیتی برای خواستن وجود ندارد.

در ذهنم بارها محاسبه می‌کردم: آیا ممکن است درخواست آسمانی‌ام در صف طولانی منتظر بماند؟ اگر مبلغ کافی نبود چه؟ شاید اگر زودتر بخواهم، زودتر هم برسد!

هر بار که این فکرها را تکرار می‌کردم، احساس می‌کردم پیمانی میان من و آسمان بسته‌ام؛ پیمانی مقدس، مثل درختی که خودم کاشته‌ام. تنه‌اش ثابت بود — ایمان به رسیدن — اما شاخه‌هایش را هر روز به دلخواهم تغییر می‌دادم.

قسمت سه – حساب بانکی آسمان

صبح بود. صدای زنگ دوچرخه با نسیم کوچه در هم می‌آمیخت. هر بار که رکاب می‌زدم، حس می‌کردم از زمین جدا می‌شوم و وارد آسمانی می‌شوم که در آن، امید ارزش دارد. اما چیزی درونم تغییر کرده بود؛ دنبال رسیدن نبودم. آیا دنبال معنا بودم؟ معنا به چه معناست!

در مسیر نانوایی، حسین‌آقا با لبخند گفت: «صبح بخیر، آقای میلیاردر!» لبخندی از ته دل زدم، شوخی‌اش به دلم نشست. شاید راست می‌گفت؛ من واقعاً میلیاردر بودم، اگر نه در حساب بانکی — در حساب آرزوهایم.

در راه بازگشت، درختی را دیدم که برگ‌های تازه داده بود. همان لحظه حسی به من گفت: “دریافت”، فقط یکی از شکل‌های رشد است. درخت از آسمان باران می‌گیرد و همیشه سبز می‌ماند. آیا درخت هم از آسمان دو میلیارد لیتر آب خواسته بود؟ چه چیزی به آسمان داده بود؟ فقط خواستن بود یا …؟

شاید آسمان هم با ما همین معامله را دارد؛ تا چیزی از دل ندهی، چیزی از بالا نمی‌گیری. دلم لرزید. آن دو میلیارد تومان، آن صد و دوازده خانه، حتی آن چمدان خیالی، همه‌شان تمرینی برای یاد گرفتن خواستن، و رسیدن به داشتن بودند.

شاید هدف آسمان، ساختن خانه‌ای در درون من بود؛ خانه‌ای امن‌تر از هر بهارخواب، خانه‌ای بدون قفل، خانه‌ای به نام خانه.

هر روز، رکاب زدن برایم معنای تازه‌ای می‌گرفت. برای رسیدن رکاب می‌زدم؟ برای بودن رکاب می‌زدم؟ در نهایت چه خواهد شد؟ نهایت کجاست؟ رکاب بزن، فقط رکاب بزن.